Artistiek leider Annelies van Wieringen


Hoe mijn liefde voor jeugdtheater ontvlamde, terwijl ik verkleed als kruidenvrouw, midden in het bos in een kuil lag.


Het is zomer 1996. Ik ben 18 jaar en op weg naar Hummelo. Ik ga daar, samen met een groep mensen een kampweek leiden voor kinderen van 6 tot 12 jaar. Geen gewoon kamp, een theaterkamp. Er is me verteld dat er de hele week een verhaal gespeeld gaat worden en dat we niet alleen de leiding zijn, maar ook de personages uit dat verhaal! Ik heb geen idee wat me precies te wachten staat, maar ik houd van toneelspelen en ik vind kinderen leuk. Ik heb er zin in.


Het kamp is bij mijn aankomst al een dag in volle gang, evenals het verhaal. De kinderen zijn een speurtocht aan het maken door het bos.
“Ze zijn opzoek naar het kruidenvrouwtje”, roept een collega mij gehaast toe “en eh… ja… jij bent dat kruidenvrouwtje..” Wat?!

Er is geen tijd te verliezen, ik gooi mijn weekendtas in een tent, krijg een kostuum aan en er wordt me verteld wat ik als kruidenvrouw tegen de kinderen moet zeggen. Voordat ik het weet lig ik in mijn eentje in een grote kuil vol bladeren midden in het bos.


Na een tijdje hoor ik in de verte kinderstemmen, die langzaam steeds zachter klinken. Alleen aan de krakende takken merk ik dat ze steeds dichterbij komen. Ik word ineens heel zenuwachtig, ben bang dat ik niet meer weet wat ik moet zeggen. Dan fluistert een zacht stemmetje ‘het geheime woord’ en ik doe voorzichtig mijn ogen open. Rondom de kuil staat een grote kring van kinderen die me van bovenaf vol verwondering en opwinding aankijken en op dat moment slaat de vlam in de pan van mijn verbeelding. Het is haast een soort betovering en ik word tot diep in al mijn vezels die kruidenvrouw! Ik speel de rol van mijn leven, improviseer erop los en stuur ze uiteraard met zeer belangrijke informatie weer verder op hun tocht.

De week die volgt is magisch. Spel en werkelijkheid lopen volledig door elkaar. Van dingen die ik als personage met de kinderen beleef, komen ze me verslag doen als ik weer mezelf ben. Door hun rol in het verhaal raken ze zo betrokken bij ons en bij elkaar dat er wonderen gebeuren.


Ik zie bange kinderen hun angst overwinnen. Ik zie ze betoverd raken door een lied. Er zijn kinderen die ontdekken dat ze veel sterker zijn dan ze dachten. Kinderen die hun verlegenheid laten varen. Kinderen die samenwerken en elkaar helpen. De verbeelding is oneindig en de lol en opwinding is groot.


Een jaar later ga ik naar de Toneelschool in Maastricht. Ik studeer daar af als theatermaker en maak bij Het Laagland mijn eerste jeugdtheatervoorstelling. En dat klopt! In de afgelopen jaren heb ik met veel plezier bij veel verschillende jeugdtheatergezelschappen als
regisseur gewerkt. Ik maakte voor alle leeftijden, zowel in de kleine als in de grote zaal.


Locatievoorstellingen, voorstellingen voor in de klas en in de trailer en interactieve voorstellingen waarbij het publiek actief deelneemt aan het verhaal.


En nu start ik als artistiek leider van ons nieuwe gezelschap Maanlanders muziektheater en denk ik terug aan die week in Hummelo. Die week in het bos is voor mij de blauwdruk voor wat we met Maanlanders gaan doen: Met interactieve projecten en muziektheatervoorstellingen de bestaande kaders openbreken en ruimte maken voor een nieuwe kijk op de werkelijkheid, jezelf en elkaar. Ik ben stukken beter voorbereid dan toen ik op mijn 18e in die kuil lag, maar ik wens dat de verrassing van wat we allemaal gaan meemaken net zo groots en magisch is!

Educatiespecialist Thekla Wildekamp

 

In 2008 begon ik met werken in de provincie Gelderland. Na 10 jaar gewerkt te hebben bij diverse jeugdtheatergezelschappen in de randstad reed ik voortaan de tegenovergestelde richting in.

Ik leerde beetje bij beetje de provincie en het cultureel netwerk kennen. Met behulp van een kaart. Dat wel. Die hing boven m’n bureau. Zelhem, Sinderen, Kekerdom? Ik herinner mij dat Agnes Bolwiender (destijds werkzaam bij het Gelders Orkest en nu lid van ons bestuur!) lachend Zelhem voor me spelde aan de telefoon. Kon ik het daarna gaan opzoeken op mijn kaart…

Met google maps kwam ik overal. Stond ik ineens op een piepklein schooltje nog voorbij Doetinchem uit te kijken over de weilanden.

Hoe anders leek het leven daar dan in de stad. Dan in de wijk Presikhaaf in Arnhem, of in de binnenstad van Apeldoorn.

Afgelopen jaar maakte ik de balans op na ruim 20 jaar werken in zowel de culturele sector als het onderwijs. Waar hoor ik? Mijn hart verkocht aan beide, maar nooit helemaal in de ene, nooit helemaal in de andere. Ik realiseerde me dat ik de verbinder ben die precies in het midden staat. Dat is mijn plek. Een fijne plek van waaruit ik probeer om zoveel mogelijk kinderen in het basisonderwijs in aanraking te laten komen met professionele kunst.

Annelies en ik vinden elkaar daar: in het zoeken naar oprechte verbinding. Zij als artistiek leider, ik als educatie specialist.

Jaren geleden leidden we samen een theaterweekend, waaraan zowel kinderen als volwassenen meededen. Het was tropisch warm, we aten afhaalchinees en schreven ´s avonds aan het script.

Het werkte. We begrepen elkaar zonder al te veel woorden en hadden het vooral naar onze zin. We werkten in de jaren daarna veel samen.

 

In het najaar van 2019 besloten we dat het tijd was. Tijd om een nieuw jeugdtheatergezelschap op te richten. Maanlanders is klaar om de provincie Gelderland tot in elke uithoek te bespelen.
Ons ruimtestation bouwen we graag in Ede. Geen kaart voor nodig. De sterren wijzen de weg.